woensdag 23 september 2015

Balloon Dog

Stampin' Up! bestellen 29 september ~ Kerst workshop 22 oktober

De vakantie ligt nu alweer een paar weken achter ons. En nu kan ik het wel opbrengen om mijn thee verhaal hier te schrijven. Pffff. Het is best een lang verhaal...neem een kopje thee en wees voorzichtig. Ik laat eerst mijn kaart zien. 


Een tijdje terug maakte ik de kaart met de roze poedel. Ik vond deze zo leuk, dat ik er nog een maakte. Hier heb ik Shimmery White Card Stock voor gebruikt. Dat papier glinstert heel lichtjes. Jammer genoeg leg je dat op foto niet vast. Dit Card Stock leent zich uitstekend voor waterverf technieken. En die gebruikte ik dan ook. Heerlijk aan de slag met mijn waterbrush. Ik ben helemaal verliefd op dit kaartje!

En dan nu....
Het Thee Verhaal
Op weg naar huis van vakantie... het vliegveld was dicht vanwege slecht weer, dus we moesten uitwijken naar een ander vliegveld. Dat werd het eerste stukje vertraging, het vliegveld lag dik een half uur verder weg. Op het vliegveld waren ze nog niet klaar voor onze terug reis. Balies openden een uur voor vertrek! Snel gingen we naar Burger King. We zaten net met het eten toen we ons realiseerden dat het vliegtuig zou vertrekken over 10 minuten. Want dat stond nog steeds op de borden. We gristen wat we grissen konden, een frietje, de cola's, en renden naar de gate. Dicht! O NEE, we hadden toch niet?.... Aaa gelukkig, nee, doordat de balies te laat openden kon de gate nog niet open. Dus we moesten nog wat meer wachten. De kinderen waren moe en Dano kreeg het wat moeilijk. Maar zette zijn beste beentje voor. 4 jaar en van half negen wakker, ik vind het knap. Eindelijk.. 23.15 uur..gate opent. Bus rijdt ons naar het vliegtuig dat al vanaf 20.00 uur klaar staat! Een uur vertraging werd het en toen gingen we de lucht in. Het licht doofde, Dano viel in slaap. 20 minuten later zaten we mooi hoog boven de wolken en ging het licht weer aan, Dano werd wakker en daar kwam het karretje. Jeminee, wat had ik zin in een kop thee. Wij waren al sinds 6 uur op, ik was moe en had het koud. Mijn man die voor ons zat bestelde. Ik zat in het midden tussen de kinderen en kreeg mijn kop thee. Let op... we zaten op rij 2! Het water had dus net gekookt... Ik kreeg thee, zette hem op mijn tafeltje. Wilde de cola aanpakken, maar Dano was me voor. Hij stootte daardoor tegen mijn tafeltje en toen gebeurde het
...
de beker thee ging over mijn schoot
....
precies in het midden
....
Een gil
....
Hevige Pijn
....
Gevloek
....
Ik voelde hoe ik in paniek schreeuwde en mijn spijkerbroek uit probeerde te trekken.
Gelukkig stond de stewardess er nog. Zij gooide een halve liter spa blauw over mijn schoot. Daar zat ik...met mijn spijkerbroek op mijn knieën. ik verging van de pijn. Even in shock. Wat gebeurde er nou? Ik kwam bij zinnen toen ik mijn man en de stewardess  hoorde vragen of het wel ging. Ja hoor, knikte ik. Want ja, wat moet je anders 11 km boven de aarde. Maar het ging natuurlijk niet. Ik trilde en beefde. Van de kou en de pijn. Mijn spijkerbroek, string! waren doorweekt en mijn stoel was nat van de thee en het water. Daar zit je dan. De stewardess kwam met een gel aanzetten, speciaal voor verbranding samen met wat natte en droge doekjes. Ik heb mijn spijkerbroek uitgetrokken, die kon ik echt niet meer aan. Die natte broek was niet het ergste, maar die pijn... (wat moeten de mensen achter me niet hebben gedacht, met die blote kont denk ik nu...*grinnik*) Later kreeg ik een deken om om te slaan. Koud had ik het ondertussen niet meer, ik stond waarschijnlijk stijf van de adrenaline, maar mijn string-dragende-blote-kont kon ik verbergen. Toen kon ik snel naar het toilet gaan. Ik schrok. Mijn hele schaamstreek tot aan mijn billen was dik, rood en er zat hier en daar een blaar. Stukjes huid op en tussen mijn benen waren weg. Mijn string ook maar uit, die pijn... Ondertussen had ik al 4 paracetamol geslikt, moest letterlijk een beetje verdoofd, want we moesten toen nog 3 uur vliegen. We landden op Schiphol, ver weg van thuis, het was inmiddels 3 uur 's nacht. Bleek dat we nog minstens een kilometer moesten lopen voordat we bij de kofferband aankwamen. Nou ja lopen, ik strompelde. Kon mijn benen niet normaal langs elkaar heen bewegen. Nog maar 2 paracetamol. Nadat we de koffers hadden, heb ik een jurk gepakt en me omgekleed. Voelde me wel heel suf met mijn donkerblauwe stoffen deken-rokje. De auto werd ondertussen voorgereden door Karel (klasse service). Zaten we toen op het verkeerde dek, moesten we weer helemaal terug naar boven. En toen nog 2 uur in de auto. Mijn man was kapot. We waren inmiddels 22 uur wakker! Het ging niet lekker, maar een hotel was gewoon geen optie. Hij slingerde als een dronken man over de weg, maar ik wilde naar huis, naar het ziekenhuis. Het laatste uur heb ik hem overtuigd en toch het stuur overgenomen. We hebben een automaat, dus mijn benen hoefden niet langs elkaar. En natuurlijk ik zat zo vol adrenaline dat ik letterlijk niet meer moe was. Thuis snel naar het toilet, auw, man laadde koffers en kinderen uit en ik ben doorgereden naar het ziekenhuis. Daar ging het vrij snel, ik kreeg zalf mee en kon naar huis. Na 25 uur lag ik in mijn eigen bed.... Maar 2 uur later toen de zalf droog werd, kreeg ik weer pijn. Opstaan, nieuwe zalf, paracetamol en toen de koffers gaan uitpakken. Gewoon gordijnen dicht en alleen een dikke trui, o liep ik 2 dagen thuis rond. Door de zalf genas alles vrij snel en kon ik na 3 dagen een rok aan, na 4 een legging en na 5 dagen alweer een spijkerbroek aan. Waar mijn huid weg was op een been, is een litteken geworden, de rest is niet meer zichtbaar. Ik krijg nog steeds buikpijn en kippenvel als ik er aan terug denk. En dan viel dit nog mee. Mensen echt! Kijk uit met hete, kokende, stomende vloeistoffen, objecten en vuur.  

Wat een verhaal! 
Nu snel weer over op de orde van de dag. 

Fijne dag

Miranda Mols



8 opmerkingen:

Sieneke zei

Jeetje meid, wat een verhaal. Gelukkig gaat het weer goed. Het doet mij al zeer als ik het lees. Het enige geluk in dit verhaal is, dat het niet 1 van je kinderen is geweest, die de hete thee over zich heen heeft gekregen. En je moet maar zo denken, de heren in het vliegtuig hebben een mooie meid in string gezien, maakt de vertraging weer een stuk minder erg :P

Fanny Minne zei

auuuuuwwwwtttsssccchhhh!
Wat een rot einde van een mooie vakantie!
Verbrandingen veroorzaken de ergste pijnen en dan nog in de schaamstreek in een vliegtuig.. nou een geluk dat het allemaal weer goed is!!

Marjan Küppers zei

Jemig.... wat een verhaal!! Hete thee, dat doet zo'n pijn!! En dan in zo'n situatie ook nog, echt heel naar deze ervaring. Fijn dat alles weer oké is nu!

Vergeet ik bijna je kaart... die is superleuk!

An Smets zei

Een mooi kaart, maar een niet zo'n leuk einde van je vakantie.
Een Sterke madam bij jij om maar blijven door te gaan tot je in het ziekenhuis was.
Hopelijk Vergeet je snel de pijn, en kan je terug aan de leuke dingen van je vakantie denken.
Groetjes
An

Ingrid Reyners zei

Jeetje wat een verhaal, het is heel heftig een verbanding, en dat zijn ook de momenten dat het fout kan gaan, je bent moe de kinderen moe, maar gelukkig uiteindlijk een goed afloop, ook al interesseert je het noet wat mensen op dat moment denken als ze ej daar in je blote kont zien staan, ik kan me voorstellen dat je daar nu over na denkt, maar het enige wat je wil is je broek uit kunnen doen, en dat allemaal in een vliegtuig, en dan nog zo'n lange weg naar huis...gelukkig weer met een goede afloop....ik ben benieuwd naar de combi met shimmery white cardstock en waterverftechniek, je kan dus zo met een aquapainter en het papier verven/kleuren? Groetjes Ingrid

Gerrina zei

Jasses wat een rot-ongelukje allemaal kan veroorzaken! Fijn dat het goed genezen is! Jammer van het litteken, maar dat zit waarschijnlijk meestal ergens onder...en fijn dat het niet nog erger was!
(Onze dochter heeft na vuurwerk tegen haar hand zo'n 1,5 jaar constante behandeling gehad en pas voor de zomervakantie heeft ze de laatste controle gehad. Dat was dus 3,5 jaar verder... Met de uitnodiging altijd te bellen als er iets is of als ze op die plek verwond zou raken hebben we iedereen van de brandwondenafdeling in het ziekenhuis in Maastricht(!!) bedankt...)
Wij weten dus hoe pijnlijk het is en dat het zo fijn is als alles goed kan genezen!

Je roze poedel moest ik om lachen; heerlijk fantasiebeest!
Geniet van het weekend en elkaar!

Daphne Coers zei

Ieksssss, wat een eng verhaal.
Ik heb vroeger 3 weken in het ziekenhuis gelegen met een verbrande arm!!.
Ik ben nog steeds erg "paniekerig" als er iets gebeurd met hete dranken.
Extra erg dat het 11 km hoog gebeurde, bah, wat een schrik.

Je kaart is echt TE lief. Inderdaad een schatje, die je vaak kan gebruiken en lekker variëren met kleurtjes.

Fijn weekend, groetjes, Daphne

Marjolijn van Elsberg zei

Jeetje Miranda wat een ellende en ik vind het toch slordig gereageerd van de vliegmaatschappij, Ze hadden je minstens een half uur kunnen koelen met natte doeken, echt slecht hoor. Gelukkig is alles meegevallen achteraf. Ik vrees dat je nooit meer thee besteld in een vliegtuig. Ben blij te horen dat het goed is opgeknapt en dat litteken ach, we hebben allemaal wel een schrammetje zo hier en daar, ben blij dat het niks serieus is.

groetjes,
Marjolijn.